تام کورفمن، مشاور ارشد در RCG
ماه گذشته، زمانی که جان استنکی، مدیرعامل AT&T، اعلام کرد قصد دارد دفتر مرکزی این شرکت مخابراتی را جابهجا کند، مستقیماً با هزاران کارمندی سخن گفت که باید از مرکز شهر دالاس به حومهای در حدود ۴۵ دقیقه فاصله نقل مکان کنند.
او نوشت: «مطمئنم این خبر برای تقریباً همه پرسشهای فراوان و کنجکاوی طبیعی ایجاد میکند. همچنین مطمئنم باعث شکلگیری گمانهزنیها و روایتهای رسانهای از سوی افرادی خارج از شرکت خواهد شد. از شما میخواهم برای دریافت پاسخ پرسشهایتان شکیبا باشید و پیشنهاد میکنم گمانهزنی منابعِ ناآگاهی را که در این کار مشارکت ندارند، نادیده بگیرید.»
استنکی میپذیرد که کارکنان پرسشهایی خواهند داشت، اما درخواستی غیرواقعبینانه مطرح میکند: اینکه به اطلاعات بیرون از شرکت توجهی نکنند. بیشتر کارکنان چنین کاری نخواهند کرد؛ موضوعی که برای بسیاری از مدیران ارشد ناامیدکننده است، چرا که آرزو دارند کارکنان در نوعی اتاقک کاملاً عایق صدا کار کنند.
رویکرد بهتر این است که از کارکنان بهصراحت خواسته شود گزارشهای رسانهای، پستهای شبکههای اجتماعی و شایعات را سریعاً به اطلاع رهبران و مدیران برسانند. این کار میتواند بخشی از نگرانیهای کارکنان را کاهش دهد، هرچند رهبران را وادار میکند اطلاعات بیشتری از آنچه راحت هستند به اشتراک بگذارند. در عین حال، چنین رویکردی کانالی ارزشمند برای درک ذهنیت و دغدغههای کارکنان ایجاد میکند.
جیم یلیسلا، شریک ارشد گروه مشاوره راگان، نوشته است: «در حوزه ارتباطات، تعداد زیادی از مدیران عامل در نوعی حباب زندگی میکنند.»
به همان اندازه مهم است که هنگام پرداختن به اطلاعات بیرونی درباره شرکت ــ مانند گزارشهای رسانهای ــ پیام ارائهشده با آنچه پیشتر به کارکنان گفته شده، همخوانی داشته باشد.
برای روشنشدن این موضوع، بیایید نگاهی دقیقتر به برنامه AT&T برای انتقال از مرکز شهر دالاس به پلینو، تگزاس، در حدود ۲۵ مایل آنسوتر بیندازیم.
جابهجایی
جابهجاییهای بزرگِ تأسیسات ــ چه دفتر، چه کارخانه یا انبار ــ معمولاً برای کارکنان پراسترس است. این انتقال در زمانی رخ میدهد که احتمالاً بسیاری از کارکنان AT&T از پیش هم احساس بیثباتی میکنند.
سومین اپراتور بزرگ تلفن همراه در آمریکا از سال ۲۰۲۳، زمانی که ۱۶۰٬۷۰۰ کارمند داشت، کاهش فضای اداری در سراسر کشور را آغاز کرد؛ تعداد کارکنان در سال ۲۰۲۴ حدود ۷ درصد کاهش یافت. در ژانویه ۲۰۲۵، کارکنان به بازگشت تماموقت به دفتر ملزم شدند؛ تصمیمی که باعث شد بلومبرگ این پرسش را مطرح کند که آیا این دستور با هدف ترغیب کارکنان به استعفا، بهجای بازگشت کامل به محل کار، صادر شده است یا نه.
AT&T به زمینی ۵۴ هکتاری در پلینو نقل مکان میکند و قصد دارد یک پردیس افقی با سبک حومهای بسازد. این جابهجایی بخش کلیدی برنامه استنکی برای تغییر فرهنگ سازمانی شرکت است؛ برنامهای که او در یادداشتی احساسی اما با نگارشی ضعیف در ماه اوت اعلام کرد.
این شرکت چندین ساختمان در مرکز شهر را ترک میکند، از جمله برجی ۳۷ طبقه که به نام یکی از مدیران عامل پیشین نامگذاری شده است. AT&T از سال ۲۰۰۸، زمانی که از سنآنتونیو منتقل شد، در آن ساختمان مستقر بوده است.
بر اساس برآوردها، حدود ۶ هزار کارمند AT&T در سال ۲۰۲۲ در مرکز شهر دالاس کار میکردند. پس از انتقال به حومه ــ که قرار است از سال ۲۰۲۸ آغاز شود ــ حدود نیمی از این کارکنان مسیر کوتاهتری خواهند داشت و نیمی دیگر با رفتوآمدی طولانیتر مواجه میشوند.
مرکز شهر دالاس
با وجود تغییر مسیرهای رفتوآمد، برخی از کارکنان AT&T ممکن است از این جابهجایی استقبال کنند. مانند بسیاری از مراکز شهری در سراسر کشور، محدوده اطراف دفتر مرکزی AT&T با مشکلاتی مانند جرم و حضور آشکار افراد بیخانمان دستوپنجه نرم کرده است.
در فوریه ۲۰۲۵، گزارشی از گروه مشاوره بوستون درباره ایمنی عمومی در مرکز شهر دالاس هشدار داد که AT&T «در صورت رسیدگینشدن به این مسائل، جابهجایی را مدنظر قرار خواهد داد». این شرکت مشاورهای منبعی برای این هشدار ذکر نکرد، اما در مطالعه خود با یکی از نمایندگان AT&T مصاحبه کرده بود.
به نظر میرسد این گزارش در آن زمان بازتاب رسانهای گستردهای نداشت، اما بدون تردید ــ دستکم از طریق نقلقولهای غیررسمی ــ توجه بسیاری از کارکنان AT&T را جلب کرد. تقریباً در همین مقطع، شرکت بررسی گزینههای خود در بازار را آغاز کرد.
خبر داغ
در اواخر اوت، نشریه Dallas Business Journal خبر داد که AT&T از سایتهایی در حومه شمالی شهر ــ از جمله سایتی در پلینو که در نهایت انتخاب شد ــ بازدید کرده است.
سخنگوی شرکت گفت: «ما درباره شایعات اظهار نظر نمیکنیم.»
از آن زمان، AT&T رویکردی را در پیش گرفت که گزارشهای رسانهای را بهعنوان شایعه، گمانهزنی یا هر دو کنار میگذاشت. چند نمونه:
در اواسط سپتامبر، پس از رویدادی با حضور استنکی، Dallas Morning News نوشت: «سخنگوی AT&T که در رویداد جمعه حضور داشت، از پاسخ به پرسشها درباره جستوجوی مکان جدید خودداری کرد و گفت شرکتهای فهرست فورچن ۵۰۰ به شایعات یا گمانهزنیها پاسخ نمیدهند.»
در گزارشی دیگر در اواخر اکتبر، همین روزنامه نوشت: «نمایندگان AT&T به جستوجوی مکان جدید نپرداختهاند و میگویند شرکت درباره گمانهزنیها اظهار نظر نمیکند.»
در ۲۸ دسامبر ۲۰۲۵، Wall Street Journal گزارش داد: «AT&T از اظهار نظر درباره برنامههای خود خودداری کرد و گفت بحث درباره احتمال خروج شرکت مبتنی بر شایعات و گمانهزنیهاست.» ۹ روز بعد، شرکت رسماً جابهجایی را اعلام کرد.
نمیدانیم رهبران AT&T پس از گزارش گروه مشاوره بوستون یا پس از انتشار گزارشهای رسانهای چه چیزی به کارکنان گفتهاند. آیا مدیران پرسشها درباره جابهجایی را صرفاً شایعه و گمانهزنی خواندند؟ یا اگر اطلاعات پایهای درباره روند جستوجو ارائه دادند، آیا کارکنان از اینکه رهبران گزارشهای رسانهای را بیاعتبار جلوه میدادند، دچار تردید شدند؟
استنکی درباره میزان اطلاعاتی که باید ــ و چه زمانی ــ با کارکنان در میان گذاشته شود، فکر کرده است.
او در رویدادی در ۹ دسامبر ۲۰۲۵ به میزبانی Wall Street Journal درباره یادداشت فرهنگی ماه اوت و نگرش کارکنان ــ از جمله کارکنان AT&T ــ صحبت کرد.
او گفت نوعی «بیاعتمادی عمومی به نهادها» وجود دارد که هم شرکتها و هم رسانههای خبری را دربر میگیرد.
او افزود: «باور من درباره چگونگی مواجهه با این پویاییِ اعتماد این است: باید کاملاً شفاف باشید. نمیتوانید با صحنهسازی اعتماد کسی را جلب کنید و در بلندمدت آن را حفظ کنید.»
موفقیت جابهجایی AT&T به این بستگی دارد که استنکی بتواند حمایت واقعی و از پایین به بالای کارکنان را جلب کند. تغییر فرهنگ سازمانی شرکت نیز به همین امر وابسته است.